Balkje huidige voorstelling

EBS_poster_Spiegelbeeld_2017.jpg

Volg ons ook

Facebook Twitter Youtube

Spiegelbeeld

Wat zie jij als je in de spiegel kijkt? 

Wat zou jij willen veranderen, waar ben je niet tevreden mee als je jezelf ziet. 
Stel dat je de kans hebt om je duistere kant ergens achter te laten. 

Onze voorstelling Spiegelbeeld werdt op 27 mei 2017 in het Parktheater in Alphen aan den Rijn gespeeld. 

BLOG - Hoe maak je een voorstelling?

Normaal gesproken gaat het ongeveer zo:
Een regisseur kiest of schrijft een script en vormt een beeld van hoe de voorstelling er uit moet gaan zien. Dan worden er, door middel van audities, acteurs gezocht bij de rollen en krijgt iedereen het script in handen en begint het repeteren.
Bij Een Beetje Stuk doen we dat anders.

We beginnen met het werven van acteurs. Acteurs die zich aanmelden doen mee aan 4 proeflessen. Die lessen hebben niets te maken met het selecteren van acteurs maar het is juist andersom; de acteurs besluiten of ze willen blijven en zich willen verbinden aan de productie van dat seizoen. De groep acteurs die overblijft, mag zelf bepalen wat voor karakter ze willen spelen en of ze een grote of kleine rol willen, of ze misschien meerdere rollen willen spelen en of ze veel of weinig tekst willen. Dat onderzoeken we allemaal aan de hand van spelopdrachten en gesprekken.

Het raamwerk voor de voorstelling wordt wel van tevoren al bepaald en met de acteurs gaan we dan kijken hoe die karakters in dat raamwerk kunnen passen.
Al met al is dat een democratisch maar intensief proces. Ik schrijf een stukje script, leg het voor aan de acteurs die dit vervolgens uitproberen. Waar nodig wordt er wat aangepast en vervolgens denken we samen na over het volgende stuk script. Iedereen mag meedenken over plotwendingen, over hoe het verhaal spannend blijft en hoe hun personages zich ontwikkelen. Terwijl ik het nieuwe stuk schrijf, leren zij het voorgaande stuk uit hun hoofd.

Ondertussen moeten ook de andere teams rond de voorstelling op de hoogte zijn van de vorderingen. Het decor- en techniekteam moeten al weten wat er van ze verwacht gaat worden. Het PR-team zit al aan de tekentafel voor de posters, flyers en website. De muzikanten zijn al bezig met zoeken naar de passende muziek voor het deel wat al geschreven is en werken dus ook gelijk op met de acteurs. Al die teams zien elkaar eigenlijk niet of nauwelijks gedurende het grootste deel van het productieproces.

Tijdens overlegmomenten zit een deel van de teams wel even bij elkaar aan tafel en kunnen we van elkaar zien wat iedereen doet. Ik kan vertellen hoe ver het is met het script en wat er weer aan toegevoegd is. Dat vind ik altijd een beetje spannend omdat ik weet dat alles wat ik schrijf ook weer extra werk voor anderen betekent. Ik ben dan ook altijd weer verbaasd en vooral heel blij dat iedereen aan tafel meteen begint mee te denken, er nog dingen aan toevoegt en er ook meteen mee aan de slag gaat. Of ik nou een reus, een snoephuisje, een piratenruimteschip of een betoverde tafel verzin; niets is te gek.
De PR-mannen verzinnen steeds weer nieuwe dingen of komen met prachtig werk, de decor-mannen maken aantekeningen en gaan aan de slag, het bestuur heeft weer ergens een sponsor opgedoken of een nieuw plan om er eentje te vinden, de productie-man heeft weer connecties gelegd, een praktische oplossing voor mijn ingewikkelde verzinsels en iedereen gaat aan de slag om kostuums en rekwisieten te vinden.

Ieder jaar in oktober en november ben ik zenuwachtig omdat er zo veel mensen nieuwsgierig zitten te wachten op wat er uit mijn printer komt rollen. Mensen die benieuwd zijn of ik hun ideeën goed heb verwoord, mensen die benieuwd zijn wat ze moeten bouwen, wat ze moeten maken en wat ze moeten regelen.

Ieder jaar in de kerstvakantie is het ei gelegd en ben ik opgelucht dat de laatste bladzijden uitgedeeld zijn.
Ieder jaar van januari tot begin mei repeteren we elke week en die periode is ook meteen het zwaarste voor de acteurs omdat het veel concentratie vraagt om steeds opnieuw hetzelfde stuk te spelen maar met steeds weer extra aanwijzingen of toch weer kleine wijzigingen. Hoe dichter we bij de voorstelling komen, hoe groter de druk op hen ook wordt.

Ieder jaar vlak voor de voorstelling zeg ik minstens 1 keer dat ik dit echt niet meer ga doen. De spanning, de stress en het hopen dat alles weer precies goed gaat samenvallen op het juiste moment; het is dan altijd net iets teveel.
Ieder jaar vlak na de voorstelling zeg ik dat we er weer eentje gaan maken omdat het ’t mooiste is wat er is; voelen dat alles precies op het juiste moment samenvalt.

Dat is dus zo’n beetje in vogelvlucht hoe een seizoen bij Een Beetje Stuk verloopt. Volgende keer zal ik iets meer vertellen over de persoonlijke processen en wat meewerken aan een voorstelling kan betekenen. Maar voor nu is het even genoeg; ik moet weer verder schrijven aan een script.

© Een Beetje Stuk  - 2015